Welkom bezoek(st)er!
Je kunt hier registeren of Inloggen.

Webcamsex

Mijn mentor die mij had moeten beschermen.

Schrijver Gast on 15 Sep, 2020 Extreme sexverhalen 378 lezers
22 jaar zijn we verder, en toch lukt het maar niet om te vergeten wat hij met mij gedaan heeft. Elke dag denk ik er nog aan. En elke keer als ik hem zie voel ik opnieuw die angst. Terwijl ik zie dat hij mij niet meer herkent.

1998, ik was toen 14 en zat op de middelbare school in mijn tweede jaar. Ik ben een jaar blijven zitten. Omstandigheden thuis waren niet geweldig. Mijn vader heeft mijn moeder verlaten en wilde niets met ons te maken hebben. Mijn moeder werkte full-time avond en nachten en was verslaafd aan alcohol.

Toen ik naar de middelbare school ging, kon mijn moeder niet mee naar het kennismakingsgesprek met mijn mentor en dus deed een tante dat. Die vond het nodig om aan mijn mentor te vertellen dat pa er vandoor was en dat ma daardoor full-time moest werken en zelden thuis was en troost zocht in de fles.

Mijn tante dacht dat mijn mentor daardoor een extra oogje in het zeil zou houden. En mij extra begeleiding kon geven als ik dit nodig had. Ik ben altijd al goed geweest in het pijlen van mensen. En hoe aardig deze man ook deed tegen mijn tante en mij, het was mij ogenblikkelijk duidelijk dat hij mij niet mocht. Zodra we binnen liepen boven in zijn wiskunde lokaal en ik hem een hand gaf, voelde ik dit al. En ik wenste uit de grond van mijn hart dat mijn tante haar kop zou houden. Deze man, zou mij nooit helpen, met wat dan ook.

Al op de eerste schooldag werd duidelijk dat ik dat goed had ingeschat. Hij stelde zich nog een keer voor als onze mentor en vertelde wat zijn taak inhield. En toen moesten we ons 1 voor 1 voorstellen in de klas. Ik hield mijn voorstellen kort. Hoe ik heette, hoe oud ik was en mijn hobby's. Klaar. Maar oh nee, voor hem was het niet klaar. Toen ik wegliep terug naar mijn tafeltje. Zei hij: "Maar je hebt nog niets verteld over thuis. Over pappie die is weggeslopen als een dief in de nacht. En mammie met haar drankflessen." Het was even stil. En toen begonnen er een paar klasgenoten te grinniken.

Dat was natuurlijk koren op de molen van hem en vanaf dat moment bleef hij mij namen van alcohol geven. "Mevrouw Hooghoudt" of "Miss Walker" de klas vond het prachtig en begon het over te nemen. Wat moet je doen tegen een stuk of 20 klasgenoten die dat soort dingen zeggen en waarmee je niet normaal kan praten? Die uiteindelijk gaan slaan. En een mentor die je hoort te beschermen maar die zelf de rol van hoofdpestkop aan neemt? Je kan niets doen, want je bent niet opgewassen tegen de maatregelen die hij kan nemen en jij niet.

Het enige wat ik kon doen zonder dat ik daarbij angst hoefde te hebben voor eventuele maatregelen, was mijzelf wapenen. Ik trok een muur om mijzelf. Wat er ook gezegd werd. Ik zou geen enkele emotie tonen. Ik was er, maar ik was er niet. En ik wilde tonen hoeveel minachting ik voor iedereen had, maar vooral voor hem. En dat hij niets kon zeggen wat mij zou raken. Dat was natuurlijk niet zo, maar dat mocht hij niet weten. Nooit weten. Hij was niets, niet de moeite waard om bang voor te zijn. Ik ging vaak tot op het randje met een grote bek, mijn cijfers net voldoende om door te gaan. En verder deed ik niets, voerde opdrachten niet uit, raakte het klassenboek kwijt, maakte huiswerk niet. Ik moest vaak nablijven. En dat hield ik zo'n 2 jaar vol. Tenminste, bijna 2 jaar.

Want een paar weken voor de zomervakantie aan het einde van het tweede jaar gebeurde er iets wat ik niet had voorzien. Bepaalde acties, hebben consequenties en dit heb ik uit het oog verloren. Ik was zo bezig met zelf sterk zijn, dat ik niet zag hoe gefrustreerd mijn tegenstander werd. En gefrustreerde mensen, zijn gevaarlijke mensen. Zij verliezen de controle.

Ik had die dag een blokuur wiskunde van mijn mentor. De les was om 14.40 begonnen en duurde tot 16.00 uur. Wij waren altijd als laatste klaar en vanaf 15.00 was de rest van de bovenverdieping altijd leeg.

De gebruikelijke titels waren al langs geweest. "Miss Walker" "Mevrouw Hooghoudt" en toen kwam het verzoek of ik de volgende som even wilde uitleggen: 'Van jouw huis naar de Gall & Gall is 0,8 kilometer lopen in een rechte lijn. Gemiddeld loopt een mens 5 kilometer in een uur. Jouw moeder is dronken dus die loopt niet in een rechte lijn. Hoe laat is ze bij de Gall & Gall?' De hele klas in een deuk natuurlijk. Ik was tot op het bot beledigd, maar ik zei ijzig: 'Ik hoop in ieder geval eerder dan u, omdat u onderweg misschien wel wordt doodgereden.' Het werd doodstil in de klas, dit ging te ver. Hij vloog op uit zijn stoel. Sloeg zijn boek dicht en schreeuwde dat hij het helemaal gehad had met mij en dat ik moest nablijven. Ik keek hem aan en haalde mijn schouders op. Niets nieuws hier.

Toen om 16.00 de bel ging en de rest van de klas naar huis ging bleef ik zitten. Hij stond op en liep naar het raam. Na een minuut of 10 begon ik mij te irriteren. Wat wilde hij? Geef strafwerk ofzo. Maar dit zinloze zitten. Ik keek zijn kant op en zag dat hij mij zat aan te staren. Ik werd er ongemakkelijk van, maar ik keek terug. Ik mocht niet wegkijken. Hij keek terug. Ik aarzelde en vroeg toen "Hoe lang moet ik blijven meneer?"

De trans was verbroken. Ineens stond hij voor mij en sloeg mij keihard in mijn gezicht. Ik hoorde het suizen en mijn gezicht brandde. Ik zag dat hij er zelf van geschrokken was. Ik was niet minder geschokt, maar mijn masker was snel weer opgezet, ik denk dat hij niet eens gezien heeft dat ik geschrokken was. Ik keek hem spottend aan. "Wat een toonbeeld van zelfbeheersing, wat een voorbeeld". Ik pakte mijn tas en stond op, liep naar de deur, ik bleef hier niet langer.

Hij werd ineens nog bozer. "En waar denken wij dat we heen gaan? Had ik gezegd dat je kon gaan?" Hij vroeg dit ijzig kalm. Langzaam draaide ik mij om. Alle alarmbellen gingen af. Deze kalmte, het knetterde van gevaar. Maar ik kon nu niet meer terug. Ik haalde diep adem "Waar u heen gaat weet ik niet. Maar ik ga naar huis. Uw carrière hebben we het een andere keer wel over." Ik stapte over de drempel de gang in, en liep de gang door.

Daar ademde ik uit. Op dat moment hoorde ik iets achter mij. Ik kreeg een keiharde ruk aan mijn haar, dit zat stevig in een vlecht gebonden dus daar kon je goed en hard aan trekken. Ik werd half mee gesleurd door de gang terug het wiskundelokaal in. Hij gaf een laatste keiharde ruk aan mijn haar en gaf mij daarna een zet. Ik struikelde naar binnen en viel tegen zijn bureau aan op de grond. Ik hoorde een deur op slot draaien en toen ik naar de deur keek zag ik mijn mentor de sleutel in zijn broekzak stoppen en op mij af lopen. In zijn ogen zag ik een smeulend vuur en ik werd heel erg bang.

Hij greep opnieuw mijn vlecht en trok mij daaraan overeind. Hij greep me bij mijn keel en begon ongecontroleerd in mijn gezicht te slaan. Ik denk een keer of zes. Ik hoorde hem tussen de slagen door mompelen, 'Kutwijf' denk ik. Daarna duwde hij mij ruw van zich weg en ik viel achterover op een tafeltje. Ik kwam half overeind en ik zag hem met de aanwijsstok van het bord op mij af komen. Ik probeerde weg te komen, maar de stok suisde en raakte mij op mijn schouder, de punt schampte mijn wang. Ik slaakte een kreet van pijn, die slag brandde als de hel. Hij torende boven mij uit en ik keek hem aan, vol haat, wat haatte ik deze man.

Hij pakte mij opnieuw bij mijn vlecht, rukte mij van de tafel en begon met de stok te slaan. Ik was nog nooit zo hard door iemand geslagen. Hij drukte mij voorover op een tafel en een regen van slagen kwam op mijn rug terecht. Ik heb geschreeuwd. Maar hij stopte niet. Mijn stem begaf het en ik kon alleen nog maar een gekreun uitbrengen terwijl ik daar op dat tafeltje lag.
Hij pakte mij opnieuw bij mijn vlecht en trok me naar hem toe. Daarna gaf hij een harde zet en ik viel op de grond. Murw geslagen. Ik waagde een blik in zijn ogen te werpen. Hij was zelf in een soort van shock. Ik begreep het niet. Ik had zelf moeite met ademhalen bijna een soort van hyperventilatie, paniek dus.

Zijn blik veranderde nu en hij keek op een manier naar mij die ik niet kon plaatsen, maar dat het foute boel was, daar bestond geen twijfel over. Ik probeerde van hem weg te kruipen achteruit, maar waar kon ik heen? Ik hief mijn handen afwerend op. Maar hij kwam op mij af. Ik zag ineens dat zijn broek bij het kruis helemaal strak stond. En ik wenste dat ik ergens anders was dan hier met hem. Ik was nu doodsbang voor hem en voor wat hij zou gaan doen. Hij greep opnieuw mijn vlecht, die inmiddels half los getrokken was en sleepte mij naar zijn bureau.

Bij zijn bureau trok hij mij omhoog en rukte mijn shirtje over mijn hoofd. Hij keek als een dier naar de inhoud van mijn bh. Ik bleef snel ademen daardoor ging mijn borst snel op en neer. Dat deed iets met hem. Toen draaide hij mij ruw om en drukte mij voorover op zijn bureau. Met plakband werden mijn polsen aan de tafelpoten geplakt. De tafel voelde ijskoud tegen mijn blote buik en borst. Even bleef ik stil liggen. Toen voelde ik ineens dat hij aan mijn laarsjes begon te prutsen, hij wilde die uit doen!

Ik verzette mij als een kat in het nauw. Ik schopte naar hem en kronkelde. Dit zou ik niet toestaan. Alsof ik nog kon winnen. Hij kwam omhoog en greep mij in mijn nek. Zijn mond bij mijn oor. "Vecht maar meisje, zo heb ik het liever. Dit gaat sowieso gebeuren, hoe hard je je ook verzet. En anders plak ik je enkels ook gewoon vast. Kan je helemaal niets meer." Ik had verloren en beiden wisten we dat. Ik bleef stil liggen terwijl hij mijn laarsjes uit trok. Een snik welde op uit mijn keel en ik probeerde deze met geweld weg te slikken. Maar mijn angst kon ik niet meer verbergen.

Ik voelde zijn walgelijke handen over mijn billen glijden. Zachtjes aaien. Ik werd er misselijk van. Zijn handen gingen naar de voorkant van mijn broek en vonden de knoopjes. 1 voor 1 gingen ze los. Hij stroopte mijn broek langs mijn benen. Hij bleef even kijken. Alsof hij een besluit moest nemen, alsof hij dat diep in zijn hart nog niet gedaan had. Daarna kwamen zijn handen weer. Nu ging mijn slipje uit. Ik voelde hem ineens mijn enkel stevig beet pakken en tegen de tafelpoot drukken en vast plakken met plakband. Daarna de andere enkel.

Daar lag ik nu. En ik wist dat de komende uren de ergste van mijn leven gingen worden. Ik lag voorover met mijn armen gespreid. Mijn billen net over de rand van het bureau, benen naar beneden iets uit elkaar en volledig vastgetaped aan de 4 tafelpoten. Hij stond naast mij en begon zijn overhemd los te knopen.

Hij vouwde het netjes op en legde het op een stoel bij de deur. Daarna zijn hemd. Vervolgens maakte hij langzaam zijn riem los en trok deze uit de lusjes van zijn broek. Hij haalde er mee uit alsof het een zweep was, over mijn billen en rug. Ik kreunde van pijn. Mijn rug was al helemaal beurs van het eerdere pak slaag. Na nog twee slagen deed hij de riem om mijn nek en trok hem aan. Ik begon weer gejaagd te ademen.
Hij ging op zijn stoel zitten en bukte zich om zijn schoenen uit te doen, deze gingen netjes onder de stoel met zijn overhemd. Toen hoorde ik langzaam zijn gulp open ritsen en ik sloot mijn ogen en begon te trillen. Ik wilde dit niet. Ik wilde niet dat hij dat ging doen.

Maar de broek ging uit en ik hoorde hoe hij die ook over de stoel legde. Daarna ging zijn onderbroek uit. Ook op de stoel. Toen ging hij achter mij staan. 1 hand op mijn billen, met de ander hield hij zijn lid vast en duwde deze tussen mijn benen. Ik begon onbedwingbaar te trillen. En al mijn weerstand was weg. Ik begon hem te smeken om het niet te doen. Smeken als een klein kind. Het haalde niets uit, het wond hem alleen maar op. Hij gaf nog een klein zetje met zijn lid. En ik kneep samen ik wilde dat hij dit niet deed. Ik smeekte nog een keer en nog een keer.

Hij drukte zichzelf keihard naar binnen. Ik wist niet wat ik meemaakte. Dit deed zoveel pijn. Ik wist niets van seks, behalve wat ik op tv had gezien. Ik was nog nooit samen met iemand geweest. Ik had zelfs nog nooit gezoend.

Hij beukte zichzelf naar binnen. Ik kromp helemaal samen voor zover dat kon. En ik begon heel erg te huilen. Ik voelde mij zo smerig, zo vernederd. Het deed zo verschrikkelijk veel pijn. Mijn bovenlichaam werd steeds over het tafelblad heen geduwd bij elke stoot die hij gaf. Hij ging als een woest best te keer. Op een gegeven moment trok hij de riem aan die om mijn nek zat en tot 2 keer toe verloor ik bijna het bewustzijn. Na een tijdje werden zijn stoten langzamer, nog steeds heel hard maar ook langer en steeds dieper. Ik beukte tegen het tafelblad aan. Ineens veranderde zijn houding. Hij greep mij opnieuw bij de riem om mijn nek, trok deze heel strak aan en spande zijn hele lichaam. Hij drukte zijn lid zo diep mogelijk in mij en hield hem daar. Toen begon hij hard te kreunen en ik voelde zijn lid diep in mij kloppen. Ik begon weg te zakken van zuurstof te kort, maar toen liet hij de riem los. Ik kreeg weer adem en besefte ten volle wat er zojuist gebeurd was. Hij was nat bezweet en lag over mij heen uit te blazen.

Ondertussen begon hij mij te strelen. Ik walgde ervan. En wat ik ook probeerde, ik kon niet stoppen met huilen. Gal liep in mijn keel. En snikken bleven opwellen vanuit mijn borstkas. Ik voelde mij zo ontzettend smerig.

Na lange tijd ging hij eindelijk van mij af. Hij pakte iets uit zijn tas, ging naar het raam en opende dit. Ik hoorde een aansteker en rook de geur van een sigaret. Hij bleef daar een tijd staan en roken. Na een lange tijd stak hij er nog een op. Toen hij deze sigaret op had sloot hij het raam weer.

Hij kwam weer naast mij staan. Ik had mijn ogen stijf dicht geknepen. Ik wilde hem niet zien. Ik was bang dat ik zou gaan kotsen als ik hem aan keek, of dat ik mijn plas zou laten lopen. Ik was zo doods en doodsbang voor hem nu. Deze man had mij compleet overmeesterd. Hij was baas. Hij pakte mij bij mijn kin en hief mijn hoofd een stukje op. "Kijk naar me" zei hij. En ik kneep mijn ogen nog harder dicht. Ik probeerde zijn stem buiten te sluiten, zijn stem die ik had horen kreunen toen, toen...
Hij schudde mij aan mijn kin doorelkaar "Kijk naar mij!" Niet kijken was geen optie. Ik deed mijn ogen open en keek hem aan. Zijn lichtgrijze ogen boorden in de mijne en ik voelde mij nog smeriger. Ik zag zijn lid weer opzwellen. Ik probeerde het tegen te gaan, maar de snikken drongen zich omhoog.

Hij boog zich opnieuw naar mij toe en begon te fluisteren. Maar ik hoorde er niets van. In mijn hoofd sloot ik zijn stem buiten. Ik ving het woord anaal op. Maar had geen idee wat dat was. Ik was zo bleu.

Hij ging weer achter mij staan en ik hoorde hoe hij aan zijn lid begon te trekken. Ik hoorde iets van vocht. Ik schrok toen hij ineens een paar vingers in mijn schede duwde. Langzaam haalde hij zijn vingers weer naar buiten en begon het vocht, zijn sperma, dat er aan zat over mijn anus te smeren. Ik raakte volledig in paniek en probeerde mijzelf los te trekken. Maar het ging niet. Ik zat muur vast.

Hij drukte mij met zijn rechterhand stevig tegen de tafel. Ik hijgde van inspanning en verzette mij uit alle macht, maar ik was geen partij voor hem hij was veel te sterk en veel te groot. Ik voelde dat hij zijn lid tegen mijn anus duwde en zacht begon te stoten. Hoe hard ik mij ook aanspande hij kwam langzaam steeds verder naar binnen. En toen begon er ineens een heftige pijn op te komen. Ik drukte mij plat tegen de tafel en vanuit mijn binnenste welde een kreet op. Van pijn spande ik elke spier aan die ik had en ik begon te gillen van pijn. Zoiets had ik nog nooit gevoeld, zelfs een brandwond deed niet zoveel pijn. Hij pakte de riem weer en bracht deze naar mijn mond, zodat mijn gillen gedempt werd. Hij hield zich een tijd stil en bewoog niet. Ik voelde hoe er binnen in mijn anus een spier trilde. Wat deed dat pijn. Ik haalde met horten en stoten adem.

Ik denk dat we zo een minuut of 5 hebben gelegen. Ondertussen bleef hij maar door mijn haar strelen. Van het ene op het andere moment drong hij zichzelf helemaal naar binnen. Ik heb nog nooit zo hard gegild. Opnieuw hield hij stil en opnieuw begon hij mij te aaien. Gal kwam omhoog. En ik begon heel hard en ongecontroleerd te huilen. Ik wilde dat hij weg ging. Ik wilde dat het op hield.

Hij kwam een stukje omhoog en begon in mijn anus te stoten. Eerst niet zo diep, alleen met de bovenkant van zijn lid. Daarna steeds dieper en harder. Op een gegeven moment haalde hij zijn lid er helemaal uit, en stootte deze er tot aan de wortel weer in. Uiteindelijk trok ik het niet meer. Mijn wilskracht gebroken, uitgeput van angst en pijn. Ik lag op de tafel en voelde hoe ik door de stoten ritmisch tegen het blad geduwd werd. Hij leefde zich helemaal op mij uit. Uiteindelijk greep hij mijn heupen en dreef zichzelf zo diep mogelijk in mijn anus. Keihard erin en keihard eruit. Bij de laatste stoot naar binnen spande hij zich opnieuw helemaal aan ik dacht niet dat kon, maar zijn orgasme deed zo gruwelijk veel pijn. Ik probeerde mij opnieuw los te rukken, maar in plaats daarvan trok het binnenste van mijn anus helemaal samen, hierdoor kwam hij nog harder. Hij kreunde hard en lang. Ik begon heftig te schokken van pijn en machteloosheid. Na een paar minuten liet mijn heupen los en ging uit mij, van mij af.

Ik bleef roerloos liggen. Overmand van pijn, verdriet, angst en vernedering. Hij kwam voor mij staan. Zijn lid in zijn hand. Vol minachting keek hij mij aan. Vervolgens ledigde hij zijn blaas in mijn gezicht. Hij maakte met een schaar het plakband los. En ging voldaan in zijn stoel zitten. Ik bleef liggen.

"Ga je aankleden en verdwijn uit mijn ogen. We weten allebei dat je hier nooit over zult praten, want wie zou je geloven." Hij stond op, pakte de sleutel uit de broekzak van zijn broek en draaide de deur van het slot.

Toen ik niet reageerde. Ik was verlamd van wat er gebeurd was, liep hij naar mij toen en duwde mij van het bureau. Ik besefte dat hij het meende, ik mocht weg. Ik probeerde mij zo snel mogelijk aan te kleden. Maar ik kon niet denken en ik bleef trillen. Ik deed dingen verkeerd om. Zijn geduld was op en ik zag hoe hij de aanwijsstok van het bord weer pakte. Ik kon er niets aan doen maar nu liep mijn blaas leeg. Ik struikelde terwijl ik mijn broek aan probeerde te krijgen en met mijn shirtje half aan en mijn tas in een arm vluchtte ik het lokaal uit, zo snel ik kon. Dat was niet snel want de pijn tussen mijn benen was verschrikkelijk. Ik had ook behoorlijk wat bloed gezien op het bureau. Onderwijl huilend duwde ik een nooduitgang open en vluchtte de school uit.

Vanaf die dag heeft hij mij na elke les met grof geweld verkracht. Er was niemand aan wie ik het kon vertellen. En tegen de tijd dat ik mijn diploma haalde was ik niet veel meer dan een schim. Ik ben zo snel mogelijk uit huis gegaan en zo ver mogelijk weg verhuisd. Maar sinds een jaar woon ik weer in zijn buurt.

Het is nu 20 haar geleden dat hij mij voor het laatst verkracht heeft. Ik ben nog nooit samen met iemand geweest. Ik vertrouw niemand. Hem kom ik nog regelmatig tegen in de supermarkt. Ik ben nog steeds doodsbang voor hem.

Laat een review achter en stem!

Gast

Beoordeling:

Waardering

Onderaan ieder verhaal heb je de mogelijkheid om een review achter te laten. Gewoon even een bevinding over het verhaal. Vond je het leuk of opwindend, wat vond je van de schrijfstijl en de verhaallijn en ga zo maar door. Ook als het tegenviel en de reden waarom is achter te laten, zo kan de schrijver er iets mee doen in zijn of haar volgende sexverhalen. En daarnaast kan je ook door middel van sterren aangeven hoe je het verhaal vond. Zo maak je de sexverhalen zelf populair en zullen ze door meerdere mensen gelezen worden! Uniek verhaal plaatsen

Reviews

29 Nov, 2020  
Neuk mij

29 Nov, 2020  
Mijn zwangere zus

28 Nov, 2020  
De vriendin van mijn dochter

28 Nov, 2020  
Onverwachte naaktstrand ervaring.....

23 Nov, 2020  
Weer thuis wonen

Meer sexverhalen

on 25 Aug, 2020

on 23 Aug, 2020

on 19 Sep, 2020

on 17 Aug, 2020